Piotr Frączak: Utworzono nową stronę "==historia powstania== Na tą działalność oraz na rozpoczęcie starań o zatwierdzenie zgromadzenia zakonnego, początkowo wyrażał zgodę ordynariusz w Przemyślu..."

2021-11-28T19:20:29Z

Utworzono nową stronę "==historia powstania== Na tą działalność oraz na rozpoczęcie starań o zatwierdzenie zgromadzenia zakonnego, początkowo wyrażał zgodę ordynariusz w Przemyślu..."

Nowa strona

==historia powstania==

Na tą działalność oraz na rozpoczęcie starań o zatwierdzenie zgromadzenia zakonnego, początkowo wyrażał zgodę ordynariusz w Przemyślu bp Łukasz Solecki.. Rok później tj. 31 sierpnia 1899 założyciel [[Towarzystwo Powściągliwość i Praca|Towarzystwa „Powściągliwość i Praca”]] ponownie zwrócił się z prośbą do bpa Soleckiego, aby ten poparł starania o założenie nowej rodziny zakonnej. Za wstawiennictwem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Wiednia ambasador austriacki uwierzytelniony przy Watykanie, na wyraźną prośbę ks. [[Bronisław Markiewicz|Markiewicza]] przedstawił w Rzymie podanie o założenie nowej rodzinny zakonnej. Rzym był przychylny tej prośbie pod warunkiem jednak, iż poprze ją ordynariusz przemyski. W liście z dnia 14 IX 1899 r. bp Łukasz Solecki podtrzymał swoje stanowisko, zezwalając na działalność Towarzystwa „Powściągliwość i Praca” jednak nie jako zgromadzenia zakonnego, lecz stowarzyszenia pobożnego. Decyzję swą uzasadnił tym, iż do założenia nowej rodziny zakonnej brakuje ks. Bronisławowi Markiewiczowi odpowiednich warunków zgodnych z prawem kościelnym. Odpowiedź ordynariusza w tej sprawie była zaskoczeniem dla ks. Markiewicza.

Po śmierci bpa Łukasza Soleckiego nowym ordynariuszem w Przemyślu został bp Józef Sebastian Pelczar. Od początku swojego urzędowania starał się nakłonić ks. Markiewicza, aby ten powrócił do swojej macierzystej salezjańskiej wspólnoty. W dniu 14 IV 1901 r. wezwał go do siebie i przedstawiał swoją opinię, której jednak ks. Markiewicz nie podzielał. Dlatego też proszono go aby nie używał nazwy salezjanie w stosunku do swego Towarzystwa. Podporządkował się tej prośbie. 27 VI 1902 r. nazwał swą organizację Towarzystwem św. Michała Archanioła. Różnego rodzaju trudności utwierdziły ks. Markiewicza w przekonaniu, że to jego osoba jest główną przyczyną niepowodzeń w zatwierdzeniu świeckiego Towarzystwa jako zgromadzenia zakonnego. W latach następnych. Zabiegi ks. Markiewicza dotyczące zatwierdzenia zgromadzenia nie ustawały. Ostatnią prośbę do Rzymu wystosował 4 XII 1911 r. Odpowiedzi jednak nie otrzymał. Po krótkiej chorobie zmarł 29 I 1912 r. na plebanii, w Miejscu Piastowym. Po jego śmierci, dalsze losy wspólnoty, którą założył potoczyły się drogą, która znalazła swój finał w zatwierdzeniu kościelnym zgromadzenia.

29 IX 1921 r. w miejscu Piastowym odbyła się uroczystość powiązana z odczytaniem dekretu powołującą nową wspólnotę zakonną. Dekret ten wydał bp krakowski Adam Sapieha. 12 X 1921 r. nowo powstałą wspólnotę przyjął do swej diecezji przemyskiej bp [[Józef Pelczar|Józef Sebastian Pelczar]]. Nie można tu zapomnieć, iż jednocześnie tworząc męską wspólnotę zakonną, ks. Markiewicz dawał podwaliny pod żeńskie zgromadzenie. Tu najwierniejszą jego współpracownicą okazała się współzałożycielka [[Michalinki|Michalinek]] s. [[Anna Kaworek]].

http://pawlikowice.com.pl/michalici/zalozyciele-zakonu/

Michaelici - Historia wersji

Piotr Frączak: Utworzono nową stronę "==historia powstania== Na tą działalność oraz na rozpoczęcie starań o zatwierdzenie zgromadzenia zakonnego, początkowo wyrażał zgodę ordynariusz w Przemyślu..."