Tadeusz Romanowicz - Historia wersji

Piotr Frączak: /* Życiorys społecznika */

2024-10-24T15:31:57Z

Życiorys społecznika

Piotr Frączak: /* Życiorys społecznika */

2023-01-20T06:45:54Z

Życiorys społecznika

Piotr Frączak: Utworzono nową stronę "Tadeusz Romanowicz (1843-1901) (1843-1901) polityk demokratyczny w Galicji, członek stowarzyszeń konspir..."

2023-01-19T23:18:06Z

Utworzono nową stronę "thumb|500px|right|Tadeusz Romanowicz (1843-1901) (1843-1901) polityk demokratyczny w Galicji, członek stowarzyszeń konspir..."

Nowa strona

[[Plik:Tadeusz Romanowicz (1843-1901).jpg|thumb|500px|right|Tadeusz Romanowicz (1843-1901)]]
(1843-1901)

polityk demokratyczny w Galicji, członek stowarzyszeń konspiracyjnych i jawnych

==Życiorys społecznika==
Po maturze wraz z grupą kolegów w 1861 włączył się w działalność konspiracyjną. Aresztowany, więziony w dawnym klasztorze karmelickim we Lwowie, wyszedł na wolność po 4 miesiącach. Od 1862 studiował prawo na uniw. lwowskim. Brał także udział w manifestacjach patriotycznych oraz włączył się w działalność organizacji czerwonych we Lwowie. Praktycznie wraz ze Stanisławem Paszkowskim zorganizował ją od nowa dzieląc na piątki, dziesiątki, setki. Z chwilą wybuchu powstania organizacja liczyła już 300 osób. W marcu 1863 r. przeszedł do powstania. Po powrocie do Lwowa ostro krytykował przywódców powstania. Aresztowany przez Austriaków 1863, skazany został na 2 lata twierdzy. Karę odbył w Ołomuńcu, odmawiając wystąpienia o ułaskawienie do cesarza. Więzienie opuścił po ogłoszeniu generalnej amnestii 20 listopada 1865.

Współpracując z Franciszkiem Smolką wkrótce stał się jednym z czołowych polityków demokratycznych w Galicji. Był członkiem władz [[Towarzystwo Narodowo-Demokratyczne|Towarzystwa Narodowo-Demokratycznego]] oraz członkiem redakcji "Tygodnika Naukowego i Literackiego" i "Dziennika Lwowskiego"[1]. W tym ostatnim do jego zamknięcia był faktycznym redaktorem naczelnym. W obu tych pismach oraz w wystąpieniach publicznych zwalczał politykę ugodową konserwatystów oraz bronił tradycji powstańczych opowiadając się zarazem za pracą u podstaw. Ten ostatni postulat próbował realizować wydając w latach 187-1870 pisemko "Gmina", zamieszczające porady dla tworzącego się wówczas samorządu. Działał również wśród rzemieślników lwowskich – od 1868 był sekretarzem Stowarzyszenia Młodzieży Czeladniczej ku Nauce i Rozrywce "Gwiazda". Działał również w Towarzystwie Pedagogicznym. Czynny w licznych organizacjach, był m.in. członkiem zarządów Tow. Kółek Rolniczych, Związku Stowarzyszeń Zarobkowych i Gospodarczych, prezesem Tow. Szkoły Ludowej we Lwowie, jednym z dyrektorów Galicyjskiej Kasy Oszczędności. Był członkiem lwowskiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Członek Wydziału Towarzystwa Uczestników powstania 1863/1864. Od końca 1886 był członkiem [[Liga Polska|Ligi Polskiej]], acz mało aktywnym. Od 1895 roku członek honorowy Towarzystwa Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu. Po powstaniu [[Liga Narodowa|Ligi Narodowej]] opowiedział się przeciwko niej. Był zdecydowanym przeciwnikiem narodowych demokratów.

← poprzednia wersja		Wersja z 15:31, 24 paź 2024
Linia 8:		Linia 8:

	Współpracując z Franciszkiem Smolką wkrótce stał się jednym z czołowych polityków demokratycznych w Galicji. Był członkiem władz [[Towarzystwo Narodowo-Demokratyczne\|Towarzystwa Narodowo-Demokratycznego]] oraz członkiem redakcji "Tygodnika Naukowego i Literackiego" i "Dziennika Lwowskiego"[1]. W tym ostatnim do jego zamknięcia był faktycznym redaktorem naczelnym. W obu tych pismach oraz w wystąpieniach publicznych zwalczał politykę ugodową konserwatystów oraz bronił tradycji powstańczych opowiadając się zarazem za pracą u podstaw. Ten ostatni postulat próbował realizować wydając w latach 187-1870 pisemko "Gmina", zamieszczające porady dla tworzącego się wówczas samorządu. Działał również wśród rzemieślników lwowskich – od 1868 był sekretarzem Stowarzyszenia Młodzieży Czeladniczej ku Nauce i Rozrywce "Gwiazda". Działał również w Towarzystwie Pedagogicznym. Czynny w licznych organizacjach, był m.in. członkiem zarządów Tow. Kółek Rolniczych, Związku Stowarzyszeń Zarobkowych i Gospodarczych, prezesem Tow. Szkoły Ludowej we Lwowie, jednym z dyrektorów Galicyjskiej Kasy Oszczędności. Był członkiem lwowskiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i prezesem (1892-1897) [[Związek Polskich Gimnastycznych Towarzystw Sokolich w Austrii 1892-1918\|Związku Polskich Gimnastycznych Towarzystw Sokolich w Austrii]]. Członek Wydziału Towarzystwa Uczestników powstania 1863/1864. Od końca 1886 był członkiem [[Liga Polska\|Ligi Polskiej]], acz mało aktywnym. Od 1895 roku członek honorowy Towarzystwa Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu. Po powstaniu [[Liga Narodowa\|Ligi Narodowej]] opowiedział się przeciwko niej. Był zdecydowanym przeciwnikiem narodowych demokratów.		Współpracując z Franciszkiem Smolką wkrótce stał się jednym z czołowych polityków demokratycznych w Galicji. Był członkiem władz [[Towarzystwo Narodowo-Demokratyczne\|Towarzystwa Narodowo-Demokratycznego]] oraz członkiem redakcji "Tygodnika Naukowego i Literackiego" i "Dziennika Lwowskiego"[1]. W tym ostatnim do jego zamknięcia był faktycznym redaktorem naczelnym. W obu tych pismach oraz w wystąpieniach publicznych zwalczał politykę ugodową konserwatystów oraz bronił tradycji powstańczych opowiadając się zarazem za pracą u podstaw. Ten ostatni postulat próbował realizować wydając w latach 187-1870 pisemko "Gmina", zamieszczające porady dla tworzącego się wówczas samorządu. Działał również wśród rzemieślników lwowskich – od 1868 był sekretarzem Stowarzyszenia Młodzieży Czeladniczej ku Nauce i Rozrywce "Gwiazda". Działał również w Towarzystwie Pedagogicznym. Czynny w licznych organizacjach, był m.in. członkiem zarządów Tow. Kółek Rolniczych, Związku Stowarzyszeń Zarobkowych i Gospodarczych, prezesem Tow. Szkoły Ludowej we Lwowie, jednym z dyrektorów Galicyjskiej Kasy Oszczędności. Był członkiem lwowskiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i prezesem (1892-1897) [[Związek Polskich Gimnastycznych Towarzystw Sokolich w Austrii 1892-1918\|Związku Polskich Gimnastycznych Towarzystw Sokolich w Austrii]]. Członek Wydziału Towarzystwa Uczestników powstania 1863/1864. Od końca 1886 był członkiem [[Liga Polska\|Ligi Polskiej]], acz mało aktywnym. Od 1895 roku członek honorowy Towarzystwa Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu. Po powstaniu [[Liga Narodowa\|Ligi Narodowej]] opowiedział się przeciwko niej. Był zdecydowanym przeciwnikiem narodowych demokratów.
		+
		+	zob. też https://anno.onb.ac.at/pdfs/ONB_klw_19040530.pdf

← poprzednia wersja		Wersja z 06:45, 20 sty 2023
Linia 7:		Linia 7:
	Po maturze wraz z grupą kolegów w 1861 włączył się w działalność konspiracyjną. Aresztowany, więziony w dawnym klasztorze karmelickim we Lwowie, wyszedł na wolność po 4 miesiącach. Od 1862 studiował prawo na uniw. lwowskim. Brał także udział w manifestacjach patriotycznych oraz włączył się w działalność organizacji czerwonych we Lwowie. Praktycznie wraz ze Stanisławem Paszkowskim zorganizował ją od nowa dzieląc na piątki, dziesiątki, setki. Z chwilą wybuchu powstania organizacja liczyła już 300 osób. W marcu 1863 r. przeszedł do powstania. Po powrocie do Lwowa ostro krytykował przywódców powstania. Aresztowany przez Austriaków 1863, skazany został na 2 lata twierdzy. Karę odbył w Ołomuńcu, odmawiając wystąpienia o ułaskawienie do cesarza. Więzienie opuścił po ogłoszeniu generalnej amnestii 20 listopada 1865.		Po maturze wraz z grupą kolegów w 1861 włączył się w działalność konspiracyjną. Aresztowany, więziony w dawnym klasztorze karmelickim we Lwowie, wyszedł na wolność po 4 miesiącach. Od 1862 studiował prawo na uniw. lwowskim. Brał także udział w manifestacjach patriotycznych oraz włączył się w działalność organizacji czerwonych we Lwowie. Praktycznie wraz ze Stanisławem Paszkowskim zorganizował ją od nowa dzieląc na piątki, dziesiątki, setki. Z chwilą wybuchu powstania organizacja liczyła już 300 osób. W marcu 1863 r. przeszedł do powstania. Po powrocie do Lwowa ostro krytykował przywódców powstania. Aresztowany przez Austriaków 1863, skazany został na 2 lata twierdzy. Karę odbył w Ołomuńcu, odmawiając wystąpienia o ułaskawienie do cesarza. Więzienie opuścił po ogłoszeniu generalnej amnestii 20 listopada 1865.

−	Współpracując z Franciszkiem Smolką wkrótce stał się jednym z czołowych polityków demokratycznych w Galicji. Był członkiem władz [[Towarzystwo Narodowo-Demokratyczne\|Towarzystwa Narodowo-Demokratycznego]] oraz członkiem redakcji "Tygodnika Naukowego i Literackiego" i "Dziennika Lwowskiego"[1]. W tym ostatnim do jego zamknięcia był faktycznym redaktorem naczelnym. W obu tych pismach oraz w wystąpieniach publicznych zwalczał politykę ugodową konserwatystów oraz bronił tradycji powstańczych opowiadając się zarazem za pracą u podstaw. Ten ostatni postulat próbował realizować wydając w latach 187-1870 pisemko "Gmina", zamieszczające porady dla tworzącego się wówczas samorządu. Działał również wśród rzemieślników lwowskich – od 1868 był sekretarzem Stowarzyszenia Młodzieży Czeladniczej ku Nauce i Rozrywce "Gwiazda". Działał również w Towarzystwie Pedagogicznym. Czynny w licznych organizacjach, był m.in. członkiem zarządów Tow. Kółek Rolniczych, Związku Stowarzyszeń Zarobkowych i Gospodarczych, prezesem Tow. Szkoły Ludowej we Lwowie, jednym z dyrektorów Galicyjskiej Kasy Oszczędności. Był członkiem lwowskiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Członek Wydziału Towarzystwa Uczestników powstania 1863/1864. Od końca 1886 był członkiem [[Liga Polska\|Ligi Polskiej]], acz mało aktywnym. Od 1895 roku członek honorowy Towarzystwa Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu. Po powstaniu [[Liga Narodowa\|Ligi Narodowej]] opowiedział się przeciwko niej. Był zdecydowanym przeciwnikiem narodowych demokratów.	+	Współpracując z Franciszkiem Smolką wkrótce stał się jednym z czołowych polityków demokratycznych w Galicji. Był członkiem władz [[Towarzystwo Narodowo-Demokratyczne\|Towarzystwa Narodowo-Demokratycznego]] oraz członkiem redakcji "Tygodnika Naukowego i Literackiego" i "Dziennika Lwowskiego"[1]. W tym ostatnim do jego zamknięcia był faktycznym redaktorem naczelnym. W obu tych pismach oraz w wystąpieniach publicznych zwalczał politykę ugodową konserwatystów oraz bronił tradycji powstańczych opowiadając się zarazem za pracą u podstaw. Ten ostatni postulat próbował realizować wydając w latach 187-1870 pisemko "Gmina", zamieszczające porady dla tworzącego się wówczas samorządu. Działał również wśród rzemieślników lwowskich – od 1868 był sekretarzem Stowarzyszenia Młodzieży Czeladniczej ku Nauce i Rozrywce "Gwiazda". Działał również w Towarzystwie Pedagogicznym. Czynny w licznych organizacjach, był m.in. członkiem zarządów Tow. Kółek Rolniczych, Związku Stowarzyszeń Zarobkowych i Gospodarczych, prezesem Tow. Szkoły Ludowej we Lwowie, jednym z dyrektorów Galicyjskiej Kasy Oszczędności. Był członkiem lwowskiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i prezesem (1892-1897) [[Związek Polskich Gimnastycznych Towarzystw Sokolich w Austrii 1892-1918\|Związku Polskich Gimnastycznych Towarzystw Sokolich w Austrii]]. Członek Wydziału Towarzystwa Uczestników powstania 1863/1864. Od końca 1886 był członkiem [[Liga Polska\|Ligi Polskiej]], acz mało aktywnym. Od 1895 roku członek honorowy Towarzystwa Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu. Po powstaniu [[Liga Narodowa\|Ligi Narodowej]] opowiedział się przeciwko niej. Był zdecydowanym przeciwnikiem narodowych demokratów.