Piotr Frączak: /* Zobacz: */

2023-04-10T10:41:10Z

Zobacz:

Piotr Frączak: /* Zobacz: */

2023-04-10T10:33:47Z

Zobacz:

Piotr Frączak: Utworzono nową stronę " =M . B. CZTERDZIEŚCI LAT PRACY SPORTOWEJ I SPOŁECZNEJ W. T. C.= [https://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/publication/302398/edition/289414 KOLARZ POLSKI Nr. 11 i 12 1926] Sr..."

2021-07-13T19:24:50Z

Utworzono nową stronę " =M . B. CZTERDZIEŚCI LAT PRACY SPORTOWEJ I SPOŁECZNEJ W. T. C.= [https://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/publication/302398/edition/289414 KOLARZ POLSKI Nr. 11 i 12 1926] Sr..."

Nowa strona

=M . B. CZTERDZIEŚCI LAT PRACY SPORTOWEJ I SPOŁECZNEJ W. T. C.=
[https://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/publication/302398/edition/289414 KOLARZ POLSKI Nr. 11 i 12 1926]

Sródtytuły od muzeum.asocjacje.org

==Początki==

===Rejestracja===
Czterdzieści lat w życiu człowieka pojedyńczego, to okres trudów i znoju w walce o lepszy
byt, o lepsze jutro dla siebie i bliźnich. Nierównie
większym trudem jest nacechowane życie korporacji
w ciągu tak długiego okresu. Szereg przedsię
wzięć, szereg organizacyjnych
trosk, szereg
tarć, jakie muszą
się zdarzać w gromadzie,
jak w każdym
zbiorowisku, posiadającem
różne cele i dążności, musi spotęgować
pracę jednostek
stojących na czele, aby
siłę żywotną członków
skierować do jednego
źródła i użyć
ją dla dobra korporacji.
Przed takim trudnem
zadaniem stanęli
założyciele Warszawskiego
Towarzystwa
Cyklistów gdy
w dniu 6 kwietnia
1886 roku postanowili
założyć Towarzystwo
poświęcone specjalnie
krzewieniu i popieraniu
sportu kolarskiego. Przed twórcami tego niemal pierwszego
w Polsce towarzystwa sportowego stanęły
wszystkie przeszkody, które wówczas władze zaborcze
stawiały chęciom gromadnego współżycia. Przeszkody
jednak, dzięki energji i stosunkom założycieli, zostały
szczęśliwie usunięte i już 13 kwietnia tegoż roku
ukonstytuował się Zarząd nowego Towarzystwa powołując
z pośród siebie pierwsze władze w osobach:
Augusta hr. Potockiego jako prezesa; Edwarda hr, Chrapowickiego jako wice-prezesa oraz pp.: barona
Jomini. M. Skorniakowa, A. Jenkinsa, Brunona Kaetzlera,
Emila Schultza i J. Służewskiego jako członków
Zarządu. W tymże dniu został przyjęty projekt
statutu, który został zatwierdzony przez władze ówczesne
w dniu 16 lutego
1887 roku.

===Siedziba===
Poszukiwanie miejsca
na siedzibę zostało wkrótce uwieńczone
pomyślnym wynikiem
i już w dniu
16 maja Towarzystwo
znalazło się we własnym,
szczupłym i skromnym
lokalu, mieszczącym
się przy zbiegu
ulic Marszałkowskiej,
Koszykowei i Kaliksia, gdzie również znajdował się niewielki
placyk, na którym rozpoczęto ćwiczenia
kolarskie. Lokal
ten jednakże mógł
służyć jedynie w okresie
letnim. W czasie
zimowym przenoszono
się na ćwiczenia
do lokalu zajętego obecnie przez kino Pałace przy
ul. Chmielnej. Już w roku następnym jednak, dzięki
pożyczce udzielonej przez członków, zdołano zbudować
na dzierżawionym placu obszerniejszy budynek,
w którym już można było dość wygodnie urządzić
salę do jazdy, ubikację dla rowerów, kancelarję, salę
jadalną i ubieralnię. Poświęcenie lokalu tego odbyło
się 11 grudnia 1887 roku i w nim W, T. C. prze było cztery lata swego istnienia.

==Działalność==
Rok 1889 był początkiem nowej ery w życiu
Towarzystwa. W roku tym wszedł do Zarządu Antoni
Fertner, który już w początkach wykazał tak
niezwykłe zdolności organizacyjne, że w roku następnym
Towarzystwo powołało go na swego wiceprezesa.
Na tym trudnym i odpowiedzialnym stanowisku
ś. p. Antoni Fertner położył podwaliny istnienia
Towarzystwa, jego przyszłej wielkości, znaczenia
i dobrej sławy. Nieugięty w swych zamierzeniach
dla Towarzystwa, przedsiębiorczy i umiejący patrzeć
w przyszłość ś. p. Fertner wkładał w pracę dla korporacji
całe swe umiłowanie, sądząc słusznie, że pracując
dla sportu, pracuje jednocześnie nad wielkim
zadaniem, jakim ;est odrodzenie fizyczne. Ramy,
w jakich Towarzystwo wówczas się znajdowało, okazały
się dla Fertnera za szczupłe, Rozumiał, że
w tych warunkach zarówno rozwój kolarstwa jak
i życia towarzyskiego nie zdoła się pomieścić, i, że
należy im stworzyć bardziej sprzyjające warunki.
Myśl swoją zdołał Fertner urzeczywistnić, mimo
opozycji, która głosiła, że zamierzenia Fertnera sprowadzą ruinę finansową Towarzystwa i grożą mu zagładą.
W rezultacie nieustannych zabiegów Fertnera
Walne Zebranie Towarzystw a uchwaliło w dniu 17
lipca 1891 roku nadzwyczajne kredyty na wydzierżawienie i budowę własnej siedziby na terytorjum
obecnych Dynasów, Tylko optymista i człowiek z dużą wiarą w przyszłość i powołanie Towarzystwa mógł
porwać się na tak olbrzymie, ze względu na środki,
przedsięwzięcie, gdyż dzisiejszy park Dynasowski
przedstawiał wówczas bagniste pustkowie bez dróg,
zarosłe krzewami, na
którego zboczach można było budować jedynie
po dużym nakładzie
pracy.

===Budowa Dynasów===
Roboty rozpoczęto,
w kwietniu 1892 r.
a dzięki wybitnej pomocy
fachowców, p.p.
inż. Henryka Hussa,
inż. Władysława Czernickiego,
budown. Jana
Lilpopa i budown.
Stefana Szyllera posuwały
się one tak
szybko, że już w dniu
18 września 1892 r.
odbyło się uroczyste
otwarcie lokalu i pierwszego
w Warszawie
toru kolarskiego.
Koszt ogólny budowy
wyniósł przęsło
65.000 rubli. Na tak
olbrzymi wydatek jednorazowy
Towarzystwo
zdobyć się nie
mogło. Powstały wtedy nawet poważne zarzuty przeciwko
inicjatorowi za zbyt nieoględne traktowanie
finansowej strony sprawy. Zdołano jednak wyjść
z tego trudnego położenia. Nowy Zarząd, wybrany
w 1893 roku zdołał uzyskać szerokie poparcie u członków
Towarzystwa i duże wyrozumienie ze strony
przedsiębiorców budowy. Zaciągnięto nową pożyczkę
u członków, wypuszczając udziały, które w krótce
dały poważną sumę 25.825 rubli. Liczba ogólna udziałów wyniosła 1033, na którą złożyło się 226
członków. Składali się na powyższą sumę niemal
wszyscy, stosownie do swej zamożności. Większe
ilości zakupili Wojciech Sawicki, bar. Leopold Kronenberg,
Alfons Jankowski, Teodor Wilhelm, August
hr. Potocki. Kazimierz Karszo Siedlewski, Bruno
Ketzler, Gustaw Szyller i inni. Najmniejszy udział
wynosił 25 rbl. Zebraną sumę zużytkowano w ten
sposób, że zaspokojono przedewszystkiem najpilniejsze
zobowiązania. W roku 1894 wybrano t. zw. Komisję
amortyzacyjną, która przez szereg lat, korzystając
z każdego dopływu gotowizny, drogą losowania
wybierała udziały i spłacała pożyczki ich właś
cicielom. W dniu 30 marca 1904 roku został spłacony
ostatni udział, a Towarzystwo, zbywszy się troski
o dzień jutrzejszy mogło przystąpić do rozszerzenia
swej działalności.

===Prace organizacyjne===

W tym okresie życie organizacyjne i jego prawa pogłębiono w ten sposób, że dzięki temu uniknięto
tak częstych i przykrych nieporozumień do jakich
przyczynia się życie gromadne. Również w zakresie
sportowym wytworzony został porządek oparty
na wzorach europejskich i doprowadzony do
precyzji i ścisłości. Utworzone wówczas prawa siłą
swych wartości dotrwały aż do dni dzisiejszych,
ulegając niewielkim zmianom, które nowe warunki
życia podyktowały. Obecnie na terenie Towarzystwa
prócz Zarządu pracuje równolegle Komisja
Kwalifikacyjna, której zadaniem jest przyjmowanie
nowych członków i rozstrzyganie wszelkich spraw honorowych,
powstałych na terenie klubowym. Prace
Zarządu i Komisji jak
również i różnych komisji pomocniczych są
niezwykle duże i różnorakie, a stwierdzić
należy, że zawsze
działają sprawnie.

===Członkowie===
Liczba członków od
kilku już lat waha się
w granicach od 600
— 700 i jakże daleką
jast od liczby 28, która stanowiła Towarzystwo
w jego zaraniu.
Sport kolarski w
W. T. C, podzielono
na ściśle sportowy i turystykę, której z powodzeniem
oddaje się
przeszło 50% członków.

===Turystyka===
Ten dział ostatni
należy szczególniej podkreślić,
gdyż oddawał
on i oddaje nieocenione
usługi, ucząc
od lat poznawać ziemię
ojczystą, jej piękno i godne widzenia pamiątki
historyczne rozsiane szeroko po ziemiach polskich.
Był czas, że tylko kolarze, dzięki właściwości
i dogodności, jaką przedstawiały rowery, mogli swobodnie
krążyć po kraju czego nie mogli czynić inni
zmuszeni posiłkować się kolejami, trudno przenikającemi
do wielu zakątków.

Przed laty 25 zapoczątkowano dla zachęty
członków konkursy turystyczne, dostępne dla wszystkich członków i zorganizowane w ten sposób, że
w różnych okresach podlegają zwiedzaniu coraz to
inne miejscowości. Dziś są kolarze, którym nie obcą
jest żadna część Polski. W roku ubiegłym w wycieczkach
brało udział około 100 członków, przejeżdżając
łącznie przeszło 60.000 kim.

Dział turystyki w różnych okresach czasu bywał
wzbogacany przez wycieczki za granicę. Najdłuższe
z nich sięgały Neapolu, Genewy, Wiednia,
Pragi Czeskiej, a z krajowych: Lwowa, Krakowa,
Zakopanego, Szczawnicy, Poznania, Kruszwicy, Gdań
ska, Wilna, Grodna, Puszczy Białowieskiej, Gór
Świętokrzyskich, Ojcowa, Sandomierza, Jezior Augustowskich
i t. d.

Rekord turystyczny ustanowił p. Jan Skrodzki,
który w roku 1895 przejechał w wycieczkach 10806
wiorst i do tego czasu nikt nie pokusił się o o d eb ranie
mu palmy pierszeństwa. Sport turystyczny ma
zwolenników swych również i w zimie, którzy w liczbie
kilkanastu oddają mu się z zamiłowaniem.

===Koło Śpiewacze i inne aktywności===

Istniejące dziś Koło Śpiewacze, prowadzone przez
p. Krupińskiego, jest następcą „Koła“ założonego jeszcze w roku 1894. Dzięki pracy
dyrekterów „Koła" pp. Grossmana, Cieleckiego
i Konopaska pod dyrekcją tego
ostatniego uzyskało w roku 1901 na konkursie
śpiewaczym Lutni pierwszą nagrodę.

Jeżeli do powyższych dodać niezliczone
konkursy łyżwiarskie, kręglowe, bilardowe,
piłkarskie i lekko-atletyczne, które
na terenie Towarzystw a miały miejsce i jeżeli dodam y do tych zabawy o charakterze
towarzyskim jak bale, podwieczorki,
król migdałowy, organizowane corocznie, to
będziemy mieli prawo powiedzieć, że życie
towarzyski; toczy się na Dynasach
wartkim potokiem i jest źródłem godziwej
rozrywki.

==Inne cele społeczne==

Trudno wreszcie nie wspomnieć o innych
celach i zadaniach, które Warszawskie Towarzystwo Cyklistów zawsze miało
na względzie jakkolwiek nie wchodziły one
w zakres w nazwie Towarzystwa wymienionym.
Tow. pamiętało zawsze, że stanowi
część społeczeństwa i że winno mu służyć, jak je stać
było, popierając wszelkie usiłowania ku dobru ogólnemu
zmierzające.

===Społeczne zaangażowanie===

W roku 1893 W. T. C. zostaje członkiem kasy
pomocy naukowej im. Mianowskiego; w 1898 w pisuje
się w poczet członków sekcji Moniuszkowskiej
Towarzystwa Muzycznego, zaś w roku 1902 na członka
Sekcji im. Szopena w tymże Towarzystwie; bierze
udział w odsłonięciu pomnika Szopena w Żelazowej
Woli, w zbieraniu ofiar na budowę pomnika Mickiewicza
w Warszawie (1897). w obchodzie Szopenowskim
w roku 1909; w przyjęciu „Straży" Krakowskiej
w roku 1908; w obchodzie 500-lecia Grunwaldu
i odsłonięcia pomnika Władysława Jagiełły
w Krakowie w roku 1910; urządza ucztę na cześć
swego honorowego członka Bolesława Prusa w dniu
12 marca 1898 roku; ucztę jubileuszową na cześć
członka honorowego Henryka Sienkiewicza, w czasie
której wręczono jubilatowi puchar srebrny od Tow
arzystw a (17 grudnia 1900 r.); wieczornicę ku
uczczeniu pamięci Szopena (1909); obchód jubileuszowy ku czci pierwszego krzewiciela muzyki ludowej
Karola Namysłowskiego, któremu wręczono batutę
honorową i srebrny upominek w postaci skrzypka
w kontuszu i t. d.

===Wsparcie finansowe===

Od 1899 Towarzystwo brało czynny udział
w urządzanych przez Towarzystw o Wioślarskie „Wian kach". Uczestniczyło w wystawach: Hygienicznej w W arszaw ie (1906 r.) i w wystawie Częstochow
skiej w roku 1909, za którą otrzymało nagrodę w postaci
wielkiego medalu złotego. Nadto Towarzystwo
brało udział lub organizowało samo zabawy i widowiska
mające na celu przysporzenie funduszów instytucjom
filantropijnym, nie odmawiając pomocy
i poparcia, czy to przez udzielanie sali swej i terenu, czy też przez czynny udział członków w organizacji,
Zysk z jednej z takich zabaw pozwolił na
ofiarowanie Towarzystwu doraźnej pomocy lekarskiej,
karetki ratunkowej, nazwanej „Cyklistą”, później zaś
niejednokrotnie wspiera tę instytucję ofiarami pieniężnemi
lub organizowaniem dla niej zawodów
sportowych, jak było w roku zeszłym, w uznaniu
czego otrzymuje dyplom dziękczynny z godłem tegoż
Towarzystwa.

W roku 1903 urządza kosztem przeszło 5000
rubli wielką pierwszą wystawę sportową na Dynasach
na rzecz Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności,
na której za szereg eksponatów, ilustrujących
historję Towarzystwa, historję sportu kolarskiego i główne m omenty ogólno sportowej działalności
otrzymuje najwyższe odznaczenie — Dyplom
Uznania.

Z pośród licznego szeregu różnych instytucji,
którym Towarzystwo przychodziło z pomocą wymienić
należy: Uniwersytet Ludowy, Towarzystwo Opieki
nad Dziećmi, Schronisko dla sług Sw, Józefa, Towarzystwo
Opieki nad nieuleczalnie chorymi, Kasę
Pomocy dla kobiet pracujących, Towarzystwo Sw.
Wincentego a Paulo, Towarzystwo Opieki nad chorymi
umysłowo, Towarzystwo Przytułków Noclegowych
oraz cały szereg tych Towarzystw, które po
wojnie niosąc pomoc poszkodowanym zwóciły się do
W, T. C. z prośbą o zasilenie wiecznie potrzebującej kasy.

==Integracja cyklistów==

===Zjazdy krajowe===
Towarzystwo popierało również wszelkie usiłowania korporacji pokrewnych. Tak więc z chwilą
powstania Towarzystw cyklistów w innych miastach
Polski łączyły je stosunki jaknajbliższe i stałe. Przed
wojną Towarzystwo było inicjatorem i terenem Zjazdów
Towarzystw Zaprzyjaźnionych, gdzie rozpatrywano
sprawy sportowe, ujednostajniano sprzeczności i poruszano nieraz spraw y natury ogólno-społecznej,
krzepiąc ducha i wzywając do wytrwania
w walce o ideały społeczne.

===Związek Polski Towarzystw Kolarskich===

Po wojnie Zjazdy Towarzystw przemieniły się
w Związek Polski Towarzystw Kolarskich, którego
W. T. C. jest jednym z założycieli i członków p o
pierających dążenia programowe Związku.

==Imię ich - Legion==
Pobieżny choćby przegląd wyżej wymienionych prac i czynów Towarzystwa doprowadza do wniosku,
że 40-letni okres swego istnienia wyzyskali Jubilaci,
dając wzór jak należy owocnie pracować, aby
wypełnić zamierzenia programowe i stać się dobrymi
obywatelami kraju.

Niesposób wymienić tych wszystkich, którzy
w ciągu tak długiego okresu przyczynili się do rozwoju
Towarzystwa.

Imię Ich Legjon!

Ale na czoło tegoż długoletnią pracą swą wysunęli
się: Antoni Fertner, Aleksander Kondracki,
Bruno Kaetzler, Wilhelm Briihl, Stanisław Leppert,
Apolinary Jabłczyński, Ignacy Badowski, Kazimierz
Pawiński i szereg tych, którzy stają zawsze do apelu
w karnym ordynku.

==ROK 1920 ==
(...) Hasło Naczelnego
Wodza, nawołujące
społeczeństwo do
broni, do oddania ojczyźnie
tego, co obywatel
był winien znalazło
potężny oddźwięk i na zew jego ruszyły zastępy starych i młodych, często dzieci, dając do dyspozycji
wodzów narodu życie i mienie swe. Wiara
wstąpiła w przerzedzone szeregi wojsk naszych, gdy
w lukach powstałych zjawił się ochotnik z biało-czerwoną kokardą i zadokumentował swą jedność w walce
o ideał ojczyzny.
Ci, co nie poszli na front, oddali się do dyspozycji,
aby módz nieść pomoc w pracach na tyłach armji, spełniając rozliczne polecenia, mające na celu
zabezpieczenie sprawności walczących.

Członkowie W. T. C., w porozumieniu z odpowiednią
władzą wojskową, utworzyli pluton kolarski,
którego celem miało być przenoszenie rozkazów
wojskowych do walczących oddziałów. Prócz plutonu
kolarskiego zorganizowane zostały dwa plutony
Czerwonego Krzyża, niosące służbę na dworcach
i przystaniach w Warszawie.

O pracy plutonu kolarskiego, który liczył około
60 ludzi świadczy najlepiej ilość dyspozycyj, rozwiezionych
do walczą
cych. Depesz takich
zawieziono około 400,
jadąc w tym celu na
rowerach około
5000 kilometrów. Średnia
długość dystansu
przewożonej depeszy
stanowiła około 50 kilometrów. (...)

Część plutonu kolarskiego
udała się pociągiem „Jura" do Krasnego Stawu,
skąd na rowerach rozwoziła dary dla żołnierzy
walczących z nieprzyjacielem.
Oto wyjątek z obywatelskiej działalności Warszawskiego
Towarzystwa Cyklistów, którego praca
została oceniona przez dowództwo artylerji w ten
sposób, że dzisiejsi Jubilaci mogą być dumni z wyników
swych usiłowań. (...)

=Cytaty=

==1901==

Warszawskie Towarzystwo Cyklistów. (Dynasy) Oboźna Nr. 1-3.

Ustawa zatwierdzona przez Ministra Spraw Wewnętrznych dnia 4 Lutego 1887 r. Celem Towarzystwa jest zbliżenie amatorów jazdy welocypedowej, udoskonalenie w niej i rozpowszechnienie użytku welocypedu jako nader zdrowego, wygodnego, praktycznego i przyjemnego środka lokomocyi. W tym celu Towarzystwo urządza zebrania, wycieczki konkursy, wyścigi z nagrodami i t. d. i posiada lokal zastosowany do jazdy welocypedowej niezależnie od pogody. Liczba członków w roku 1900: honorowych 6, rzeczywistych 339, „zwyczajnych 13, konsulów (korespondentów) 34, zamiejscowych 173, Razem 565. Budżet na rok 1900 rb, 14834 kop. 83. Majątek Towarzystwa rub. 12443 kop. 88.

Skład Komitetu Towarzystwa: Prezes, August Potocki. Wice-Prezes, Antoni Fertner. Kapitanowie: Stanisław Leppert, Stanisław Kosiński, Bronisław Szumowicz. Gospodarze: Stefan Olszewski, Albert Butowski. Kasyer: Bruno Kaetzler. Julian Lier. Konsul główny, Julian Bogdanski. Lekarz, D-r Mikołaj Brunner. Sekretarz, Aleksander Kondracki.

===Zobacz:===
[[Lista organizacji w 1901 Warszawa]]

[[Kategoria:Zabór rosyjski]] [[Kategoria:Królestwo Polskie]] [[Kategoria:Towarzystwa zawodowe]] [[Kategoria:powstałe w 1887]] [[Kategoria:Towarzystwa sportowe]]

@@ Linia 431: / Linia 431: @@
 [http://mbc.cyfrowemazowsze.pl/dlibra/publication?id=28135&tab=3 Sprawozdanie za 1889]
-[http://mbc.cyfrowemazowsze.pl/dlibra/docmetadata?id=92264&from=&dirids=1&ver_id=&lp=2&QI= sprawozdanie za 1990]
+[http://mbc.cyfrowemazowsze.pl/dlibra/docmetadata?id=92264&from=&dirids=1&ver_id=&lp=2&QI= sprawozdanie za 1890]
 [[Kategoria:Zabór rosyjski]] [[Kategoria:Królestwo Polskie]] [[Kategoria:Towarzystwa zawodowe]] [[Kategoria:powstałe w 1887]] [[Kategoria:Towarzystwa sportowe]]

← poprzednia wersja		Wersja z 10:33, 10 kwi 2023
Linia 429:		Linia 429:
	[[Lista organizacji w 1901 Warszawa]]		[[Lista organizacji w 1901 Warszawa]]

		+	[http://mbc.cyfrowemazowsze.pl/dlibra/publication?id=28135&tab=3 Sprawozdanie za 1889]
		+
		+	[http://mbc.cyfrowemazowsze.pl/dlibra/docmetadata?id=92264&from=&dirids=1&ver_id=&lp=2&QI= sprawozdanie za 1990]

	[[Kategoria:Zabór rosyjski]] [[Kategoria:Królestwo Polskie]] [[Kategoria:Towarzystwa zawodowe]] [[Kategoria:powstałe w 1887]] [[Kategoria:Towarzystwa sportowe]]		[[Kategoria:Zabór rosyjski]] [[Kategoria:Królestwo Polskie]] [[Kategoria:Towarzystwa zawodowe]] [[Kategoria:powstałe w 1887]] [[Kategoria:Towarzystwa sportowe]]

Warszawskie Towarzystwo Cyklistów - Historia wersji

Piotr Frączak: /* Zobacz: */

Piotr Frączak: /* Zobacz: */

Piotr Frączak: Utworzono nową stronę " =M . B. CZTERDZIEŚCI LAT PRACY SPORTOWEJ I SPOŁECZNEJ W. T. C.= [https://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/publication/302398/edition/289414 KOLARZ POLSKI Nr. 11 i 12 1926] Sr..."