Resursy w Warszawie

Resursa Kupiecka

Warszawska Resursa Kupiecka, czyli Stowarzyszenie Warszawskich Kupców czasem Towarzystwo resursy kupieckiej – stowarzyszenie kupców założone w 1820 w celach wspólnej, godziwej rozrywki i towarzyskich zebrań, na tle muzykalnych produkcyj oraz rozmów o sprawach zawodowych i potocznych.

W 1827 ? nastąpił rozłam na istniejącą Warszawską Resursę Kupiecką i na Starą Resursę Kupiecką, połączone znów w jedną w 1832.

,,W‎ ‎sobotę‎ ‎wieczorem‎ ‎27‎ ‎Listopada‎ ‎1830‎ ‎r.‎ ‎—‎ ‎pisze Mochnacki‎ ‎—‎ ‎wszystko‎ ‎było‎ ‎(do‎ ‎wybuchu‎ ‎powstania) gotowe,‎ ‎gdy‎ ‎w‎ ‎tern,‎ ‎młodzieży‎ ‎oddziału‎ ‎belwederskiego przychodzi‎ ‎szczególna‎ ‎myśl,‎ ‎malująca‎ ‎wiek‎ ‎aktorów tej‎ ‎sceny,‎ ‎po‎ ‎części‎ ‎i‎ ‎charakter‎ ‎narodu.‎ ‎Wielu‎ ‎ze‎ ‎spi- skowych,‎ ‎którzy‎ ‎podjęli‎ ‎się‎ ‎schwytać‎ ‎brata‎ ‎potężnego mocarza‎ ‎północy‎ ‎w‎ ‎jego‎ ‎własnem‎ ‎siedlisku,‎ ‎mniema jąc,‎ ‎iż‎ ‎żywymi‎ ‎z‎ ‎tej‎ ‎wyprawy‎ ‎nie‎ ‎powrócą,‎ ‎zabawić‎ ‎się chciao‎ ‎po‎ ‎raz‎ ‎ostatni‎ ‎przed‎ ‎śmiercią.‎ ‎W‎ ‎tym‎ ‎celu,‎ ‎kil kunastu‎ ‎poszło‎ ‎tego‎ ‎wieczora‎ ‎na‎ ‎bal‎ ‎starej‎ ‎Resursy‎ ‎Kupieckiej,‎ ‎liberalnej,‎ ‎która‎ ‎wówczas‎ ‎była‎ ‎w‎ ‎ciągłych sporach‎ ‎z‎ ‎nową‎ ‎resursą,‎ ‎urządzoną‎ ‎despotycznie‎ ‎przez stronników‎ ‎Lubeckiego.‎ ‎Taniec‎ ‎miał‎ ‎zakończyć‎ ‎dziesięcioletnią‎ ‎historję‎ ‎spisków‎ ‎w‎ ‎Polsce‎ ‎Kongresowej" Maurycy‎ ‎Mochnacki.‎ ‎Powstanie‎ ‎Narodu polskiego‎ ‎w‎ ‎r.‎ ‎1830‎ ‎i‎ ‎1831.‎ ‎Berlin.‎ ‎Poznań,‎ ‎1863.‎ ‎Tom II,‎ ‎str.‎ ‎93‎ ‎i‎ ‎94)..

1861

‎"Resursa‎ ‎była‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎czasie‎ ‎ostoją‎ ‎i‎ ‎punktem‎ ‎zbornym;‎ ‎warsztatem‎ ‎przygotowawczym‎ ‎przyszłych‎ ‎manifestacyi‎ ‎i‎ ‎spisków" Berg t/2

90-lecie

Świat 1910 nr 45

1902

I. (Senatorka 40). Towarzystwo zostało założone w r. 1820 w celach towarzyskich. Członków liczy 400. Wpływy w r. 1900 wyniowły 33,148 rb. 31 kop., wydatki 30,354 kop. 50, budżet na r. 1901 prze-widuje w wydatkach i dochodach 29,962 rb. 50 kop. Towarzystwo posiada nieruchomość przy ul. Senatorskiej Nr 40, kapitału zapasowego 16,000, obrotowego 33,148 rb. 31 kop. Zarząd składa się z 2 dyrektorów (hr. A. Potocki i p. Mrozowski) i 10 członków komitetu (Wł. Czetwertyński, Wł. Kremky, B. Czaplicki, W. Łempicki, J. Kosacki, H. Pilawitz., J. Skiwski, A. Goltstand. B. Chorąży). Kandydaci na członków winni być przedstawieni przez jednego z członków na członka miesięcznego za opłatą rb. 10, następnie są balotowani. Wpisowe na członka stałego wynosi rb. 20, opinia roczna 25 rb.

Zobacz:

Lista organizacji w 1902 Warszawa

Resursa Obywatelska

Powstała po podziale Resursy Kupieckiej w 1832 roku. Skupiała nie tylko kupców, ale także inteligencję i bogate mieszczaństwo, organizowała „zabawy, gry umiarkowane, czytanie gazet i książek, bale, koncerty, obiady towarzyskie”. Sale resursy były także wynajmowane, zarówno instytucjom, jak i osobom prywatnym na cele koncertów, spotkań towarzyskich czy bali.

W Królestwie od 1860 Resursa Obywatelska stała się miejscem spotkań inteligencji technicznej - zakładają Dziennik Politechniczny a wokół niego koło techników od 1862 z podziałem na wydziały teoretyczny, inżynierski, budowniczy, mechaniczny, technologiczny i administracyjny. Restrykcje po powstaniu styczniowym nie tylko uderzyły w środowisko (m.in. zesłania), ale też na długo zahamowały możliwość tworzenia stowarzyszeń zawodowych. Z czasem, co prawda, dopuszczono możliwość zakładania w Królestwie oddziałów towarzystw rosyjskich, ale polscy inżynierowie i technicy nie chcieli takiej formy organizowania, zaś propozycje utworzenia Towarzystwa Technicznego zostały przez władze carskie odrzucone.

W 1881 technicy gremialnie zapisali się do Resursy Obywatelskiej - gdzie organizowali spotkania odczyty publiczne. Inż Józef Sporny (1817-1888) ówczesny prezes Resursy Obywatelskiej by też ważną postacią w środowisku, które umiał zintegrować, reprezentował je też na I i II wiecu techników Polskich w Galicji.

1882

Mieści‎ ‎w‎ ‎sobie jedną‎ ‎z‎ ‎większych‎ ‎sal‎ ‎w‎ ‎Warszawie,‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎odbywają‎ ‎się‎ ‎częste‎ ‎koncerty,‎ ‎odczyty‎ ‎i‎ ‎zabawy‎ ‎publiczne.‎ ‎Prezesem‎ ‎Resursy‎ ‎Obywatelskiej‎ ‎jest‎ ‎p. Mokiejewski. https://polona.pl/item-view/be94d0a0-2905-471d-88aa-ea6afad7982a?page=2

1902

Towarzystwo resursy obywatelskiej (Krak.-Przedm. 64/369 A) Towarzystwo zostało założone w 1827 r. w celu dostarczania sposobności do przyjemnego spędzania chwil wolnych od pracy przy czytaniu, rozmowie, grach w bilard i w karty (bez hazardu), oraz przez urządzanie bali, koncertów, odczytów i t.p. Towarzystwo podsiada nieruchomość Nr 369/A w Warsz. ocenioną na rb. 191,240 ko. 55, ruchomości ocenione na 13,850 rb., w papierach procentowych 3,059 rb. 90 kop., dochód wynosi 26,875 rb., wydatki 26,176. Budżet na r. 1901 przewiduje r. 22,160 w dochodach i wydatkach. Członkami mogą być uczeni, artyści, urzędnicy, technicy, lekarze, wł. nieruchomości, kupcy i przemysłowcy. Kandydaci na członków muszą być przedstawieni przez członka i przyjęci przez balotowanie. Członków jest 450. Zarząd składa się z dyrektora (E. Makowski), 2 zastępców (A. Czajewicz, J. Gardowski), zarządzającego zabawami (J. Gebethner), gospodarza (L. M. Lilpop), kontrolera (A. Norblin), kasyera (F. Bobrowski), bibliotekarza (A. Manduk) i sekretarza (F. Lilpop). Ogólne zebranie jest zastąpione przez 18 reprezentantów pod prezydencyą K. Lidkiego.

Zobacz:

Lista organizacji w 1902 Warszawa

Klub Rosyjski

Klub Rosyjski w Warszawie

Klub Myśliwski

1876- (Klub Strzelecki)

"Dla‎ ‎zbliżenia‎ ‎wyższych‎ ‎sfer‎ ‎towarzystwa‎ ‎polskiego‎ ‎i‎ ‎rosyjskiego‎ ‎namiestnik‎ ‎w‎ ‎1867‎ ‎roku‎ ‎założył‎ ‎„klub‎ ‎strzelecki”.‎ ‎Klub‎ ‎ten‎ ‎umieszczono‎ ‎w‎ ‎gmachu,‎ ‎gdzie‎ ‎się‎ ‎dotychczas‎ ‎mieściła‎ ‎komisya‎ ‎likwidacyjna,‎ ‎u‎ ‎zbiegu‎ ‎ulicy‎ ‎Królewskiej‎ ‎z‎ ‎Saskim‎ ‎Placem, z‎ ‎którego‎ ‎to‎ ‎powodu‎ ‎komisyę‎ ‎likwidacyjną‎ ‎przeniesiono‎ ‎do‎ ‎pałacu‎ ‎Mostowskich.

Ściany‎ ‎klubu‎ ‎przybrano‎ ‎trofeami‎ ‎myśliwskiemi i‎ ‎łbami‎ ‎licznych‎ ‎jeleni,‎ ‎łosiów,‎ ‎wilków,‎ ‎dzików‎ ‎i‎ ‎niedźwiedzi.‎ ‎Zaopatrzono‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎doskonałą‎ ‎piwnicę i‎ ‎wykwintną‎ ‎kuchnię,‎ ‎a‎ ‎na‎ ‎czwartkowe‎ ‎obiady‎ ‎przy bywał‎ ‎regularnie‎ ‎namiestnik.‎ ‎W‎ ‎klubie‎ ‎spotykano kwiat‎ ‎warszawskiej‎ ‎arystokracji:‎ ‎Potockich,‎ ‎Lubomirskich,‎ ‎Zamoyskich,‎ ‎Branickich,‎ ‎Kossakowskich... Przez‎ ‎parę‎ ‎pierwszych‎ ‎lat‎ ‎po‎ ‎amnestyi‎ ‎zjawił‎ ‎się i‎ ‎Bronisław‎ ‎Dąbrowski,‎ ‎którego‎ ‎Berg‎ ‎zawsze‎ ‎mile witał‎ ‎i‎ ‎ściskał‎ ‎za‎ ‎rękę,‎ ‎z‎ ‎czego‎ ‎żandarmi‎ ‎stale‎ ‎byli niezadowoleni.

Ze‎ ‎zaś‎ ‎żaden‎ ‎klub‎ ‎bez‎ ‎kart‎ ‎istnieć‎ ‎nie‎ ‎może, więc‎ ‎też‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎nowo‎ ‎otworzonym‎ ‎klubie‎ ‎szlacheckim bardzo‎ ‎starannie‎ ‎sztukę‎ ‎tę‎ ‎uprawiano.‎ ‎Wszczęła‎ ‎się gra‎ ‎zapamiętała,‎ ‎jakiej‎ ‎może‎ ‎nie‎ ‎znano‎ ‎dotychczas w‎ ‎Warszawie.‎ ‎Upusty‎ ‎się‎ ‎przerwały.‎ ‎Po‎ ‎długim poście‎ ‎nastał‎ ‎karnawał.‎ ‎W‎ ‎krótkim‎ ‎czasie‎ ‎umiano tam‎ ‎przetrwonić‎ ‎olbrzymie‎ ‎sumy;‎ ‎nawet‎ ‎miasto‎ ‎Kutno‎ ‎z‎ ‎całemi‎ ‎dobrami,‎ ‎fabrykami,‎ ‎cukrowniami‎ ‎przegrano‎ ‎w‎ ‎karty!... https://kpbc.umk.pl/dlibra/publication/5080/edition/24549/content