Czerwony Krzyż w Gliwicach: Różnice pomiędzy wersjami
(→1927) |
(→1927) |
||
| Linia 13: | Linia 13: | ||
=1927= | =1927= | ||
| − | Najważniejszym wydarzeniem w historii gliwickiego Czerwonego Krzyża było otwarcie Stacji Pogotowia Ratunkowego 27 marca 1927 roku. Stacja mieściła się w przyziemiu budynku dawnej poczty przy pl. Inwalidów Wojennych. Placówka dysponowała pokojem dla chorych, pokojem dla ratownika, stołem operacyjnym do nagłych zabiegów oraz nowoczesnymi aparatami do sztucznego oddychania typu "Dräger". W pierwszym pełnym roku działalności (1927/1928) stacja udzieliła pomocy w **1307 przypadkach**, w tym przy omdleniach, złamaniach i wypadkach po spożyciu alkoholu.„Od 1924 do 1933 roku karetka przejechała około 50.000 km i zebrano w tych latach 60.000 marek” | + | Najważniejszym wydarzeniem w historii gliwickiego Czerwonego Krzyża było otwarcie Stacji Pogotowia Ratunkowego 27 marca 1927 roku. Stacja mieściła się w przyziemiu budynku dawnej poczty przy pl. Inwalidów Wojennych. Placówka dysponowała pokojem dla chorych, pokojem dla ratownika, stołem operacyjnym do nagłych zabiegów oraz nowoczesnymi aparatami do sztucznego oddychania typu "Dräger". W pierwszym pełnym roku działalności (1927/1928) stacja udzieliła pomocy w **1307 przypadkach**, w tym przy omdleniach, złamaniach i wypadkach po spożyciu alkoholu.„Od 1924 do 1933 roku karetka przejechała około 50.000 km i zebrano w tych latach 60.000 marek”. Poszkodowany płacił jedynie za przejazd karetką. |
=DO 1939= | =DO 1939= | ||
Aktualna wersja na dzień 14:52, 22 sty 2026
Jacek Schmidt Historia Ochotniczej Straży Pożarnej okręgu toczecko-gliwickiego 1860-1944 Gliwice 2009
Spis treści
1892 -1895
Idea Czerwonego Krzyża na świecie sięga 1864 roku (Konwencja Genewska). W Gliwicach rozpoczyna się od grupki weteranów, który utworzyliw w ramach Towarzystwa Weteranów Wojny (Kriegsverein) dwie główne jednostki: Kolumna I Gliwice-Miasto oraz Kolumna II Gliwice-Szobiszowice. Ochotnicy to było poczatkowo 25 weteranów, którzy szkolenie medyczne przeszły u dr. Wienera)
1895-1914
W 1895 roku doszło do odłaczenia się jako samodzielnej organizacji "Samodzielnej Kolumny Sanitarnej" pod kierownictwem burmistrza Miethego. Statut organizacji zakładał niesienie pomocy w duchu chrześcijańskiej miłości bliźniego.
1914-1924
W latach 1914–1919 gliwiccy sanitariusze i pielęgniarki wykonali ogromną pracę, obsługując nie mniej niż "60 000 transportów rannych" w lokalnych lazaretach. Po wojnie francuskie wojska okupacyjne czasowo zabroniły działalności organizacji, jednak działała ona nieoficjalnie, niosąc pomoc chorym i potrzebującym.Wielkim ciosie dla funduszy charytatywnych była inflacja, która pochłonęła zgromadzone oszczędności. Mimo to w 1924 roku oddział wykonał "2262 dyżury" i zakupił pierwszy samochód-karetkę.
1927
Najważniejszym wydarzeniem w historii gliwickiego Czerwonego Krzyża było otwarcie Stacji Pogotowia Ratunkowego 27 marca 1927 roku. Stacja mieściła się w przyziemiu budynku dawnej poczty przy pl. Inwalidów Wojennych. Placówka dysponowała pokojem dla chorych, pokojem dla ratownika, stołem operacyjnym do nagłych zabiegów oraz nowoczesnymi aparatami do sztucznego oddychania typu "Dräger". W pierwszym pełnym roku działalności (1927/1928) stacja udzieliła pomocy w **1307 przypadkach**, w tym przy omdleniach, złamaniach i wypadkach po spożyciu alkoholu.„Od 1924 do 1933 roku karetka przejechała około 50.000 km i zebrano w tych latach 60.000 marek”. Poszkodowany płacił jedynie za przejazd karetką.
DO 1939
W latach 30. wprowadzono dwuosobowe dyżury nocne. W 1933 roku, po skargach na stan starego pojazdu, zakupiono nową karetkę za "8–9 tysięcy marek". System ratunkowy opierał się na "12 stacjach pomocniczych" ulokowanych w prywatnych mieszkaniach członków (m.in. przy ul. Mikołowskiej, Pszczyńskiej czy Chorzowskiej), które miały łączność telefoniczną z policją. w 1935 Cztery istniejące wcześniej kolumny połączono w dwie: "Gliwice I" (lewy brzeg Kłodnicy) oraz "Gliwice II" (prawy brzeg Kłodnicy). A wlipcu 1937 roku organizacja uroczyście obchodziła 45-lecie swojego istnienia pod hasłem „W służbie czynnej pomocy bliźniemu”.
