Reformacki klasztor św. Krzyża (w Gliwicach)

Pierwszy klasztor reformacki na terenach polskich.

Kontekst

Problemy z tworzeniem się tej gałęzi Franciszkanów na terenach Rzeczypospolitej (wyodrębnienie się z zakonu bernardynów spowodowały, że polscy reformaci funkcjonowali w klasztorach poza granicami, a skupili się naipierw w klasztory w Ołomuńcu, a nastepnie osiedlili się w znajdujących się wówczas na czeskim śląsku Gliwicach.

Polacy z klasztoru w Ołomuńcu pod kierownictwem o. Bonawentury Truszkulawskiego (późniejszy gwardian) Generał zakony utrzymał dawne przywilejów danych klasztorowi w Ołomuńcu (bezposrednia zależność od generała zakonu) , ale także (1614) pozwolił wybrać tam gwardiana i otworzyć nowicjat, Był to zarazem pierwszy klasztor, składający się z samych reformatów Polaków.

W 1619 r. na wizytację do bernardynów Michała z Appiniano, poleca mu również zwizytować klasztor w Gliwicach, wskutek czego gwardianem zostaje zamianowany o. Benedykt Bułakowski. Władza przyjmowania do nowicjatu zostaje przedłużona. Klasztor otrzymuje również prawo wysyłania w swoich sprawach delegatów do Rzymu