Zakon Kanoników Regularnych od Pokuty

pod wezwaniem Świętych Męczenników, inaczej cyriakowie, zwani na Litwie białymi augustianami, zaś w Krakowie markami – zakon zatwierdzony w 1256 przez papieża Aleksandra IV.

Zakon opiekował się rycerzami biorącymi udział w wyprawach krzyżowych m.in. grzebał zmarłych. W czasach późniejszych zajął się działalnością duszpasterską.

Strojem zakonnym był biały habit ze szkaplerzem. Nakładano na niego pelerynkę (mucet). Na szkaplerzu i na pelerynce zakonnicy nosili wyszyte czerwone serce z wbitym do niego krzyżem.

Do Polski zostali sprowadzeni z Pragi w roku 1257 przez księcia Bolesława Wstydliwego, z inicjatywy jego żony św. Kingi. Zostali osadzeni w kościele konwentualnym pod wezwaniem św. Marka, dlatego też nazywano ich w skrócie „markami”. Kościół ten ufundowała św. Kinga. Mieli swoje filie również w innych miejscach Polski, m. in w Trzcianie w województwie małopolskim, Pilicy i miasteczku Bogoria w dawnym woj. sandomierskim. Zakon miał swoje siedziby jeszcze na Litwie, m.in. w opactwie Widzieniszki k. Wilna.

Na początku XIX wieku zakon został skasowany. Najdłużej utrzymał się w Polsce, ostatnia jego prowincja została tu zlikwidowana w roku 1832.

Kanoników Regularnych od Pokuty cieszących się świątobliwością życia było kilku: bł. Michał Giedroyć, świątobliwy ks. Jakub Sojecki z Przyrowa oraz trzech anonimowych męczenników z kościoła św. Marka w Krakowie.

źródło https://pl.wikipedia.org/wiki/Kanonicy_Regularni_od_Pokuty